Ervaringen

Het is nu twee en half jaar terug, ik weet het nog als de dag van gisteren, kennismaken bij Jan en Mariët. Een grote boerderij met vooral veel koeien. Ik zie mezelf nog staan, mijn God wat moet ik met al die beesten. Groot en imposant, nee dan toch maar de tuin, daar was ik mee op gegroeid. Mijn vader was tuinman, dus dat leek me het meest voor de hand liggend. We spraken af om proef te draaien, Eén dag in de week, om te beginnen. En ik, ik was al snel verkocht. Jan nam me mee naar de loopstal om koeien te scheren, en in één keer was mijn angst voorbij. Ik lag mijn arm om hun nek en de tondeuse deed zijn werk. Wauw wat een ervaring. Ik moet eerlijk toegeven dat ik in deze jaren de tuin bijna niet in geweest ben.
Het contact met de beesten, en dat zijn er veel hier, werd mijn ding. Ik groeide in het verzorgen van de kippen, cavia’s, konijnen, poezen en natuurlijk onze alles eters, de varkens. En onze vriend Brat (pony). Maar het mooiste komt nog, Jan en Mariët hebben ongeveer 125 schapen en lammeren die hun aandacht nodig hebben. In de winter lopen ze buiten op het land. Ondanks mijn angst om naar buiten te gaan en alleen te lopen, moesten we ze toch voeren. Dus daar ging ik, stukje voor stukje, met mijn emmertje biks en tarwe. Mariët ging mee maar stond ook vaak aan de zijkant als ik aan het voeren was. De schapen werden tammer, aten uit mijn hand, en ik werd sterker. Mijn hoofd werd rustiger en ik voelde me in mijn element om lekker buiten te zijn. De rust van het land, het uitzicht op de dijk en het koude weer van de winter.
ervaringen1
Ik leerde al snel om met mijn collega hulpboeren om te gaan. We zijn een heel hechte groep geworden. Iedereen doet wat hij kan, er is geen wrijving onderling.
Ik kwam hier als een bang vogeltje, timide en gedrogeerd door de medicijnen. Ik woonde in die tijd in een groep met 6 andere mensen dus mijn wereldje was klein, beschermd en zonder enige vorm van privacy. Ik vond mijn geluk op de boerderij, dit had 20 jaar eerder moeten bestaan, dan was mijn leven heel anders gelopen. Ik was ongelukkig met waar ik woonde, in die omgeving wilde ik geen 80 worden, ik knokte om hieruit vandaan te komen en het lukte. Sinds twee en een half jaar woon ik zelfstandig, wel onder RIBW maar toch mijn eigen plekje.
Ik leer op de boerderij dat ik boos, verdrietig, angstig en soms lamgeslagen toch mezelf mag zijn. Deze elementen horen bij mij, maar het meest overheerst mijn vrolijkheid, mijn liefde voor de beesten.
Ik heb geen makkelijk verleden achter de rug en ook vorig jaar was een jaar om snel te vergeten. Af en toe ontkom ik er niet aan, dan moet ik even voor korte of langere tijd op genomen worden. Zelfs toen ging ik nog naar de boerderij. Je leven begint pas echt als je gewaardeerd wordt,als de mensen met wie je samen werkt je kwaliteiten zien.
Het werken op de boerderij brengt je ook bij het echte leven. Je hebt te maken met leven en dood, ziek en zeer. En dan wil ik helpen, verzorgen waar ik kan. De geboorte van een stiertje, de dood van een lam, het vangen van een haas door onze hond Storm en het verdwijnen van jonge konijntjes. Iedere dag is anders. Was ik maar boerin geworden, het zou mij passen. Hard werken en genieten van de natuur.
In het voorjaar is het leuk, dan komt de lammerentijd eraan. Prachtig om te mogen helpen en om zelf zo een klein lammetje op de wereld te brengen. Ik groei, groei van de verhalen van Jan en het zorgzame van Mariët.
Twee en een half jaar terug had ik niet gedacht dat ik nu zou schrijven over een periode die mij zo goed doet dat ik zelfs op vakantie ben geweest, met een rugzak op samen met een vriendin rond het IJsselmeer gewandeld. Daar heb je volgens mij energie en kracht voor nodig, maar vooral doorzettingsvermogen.
Voor iedereen die op zoek is naar een plek voor dagbesteding, denk er eens over na om op een zorgboerderij te gaan werken. Het doet zoveel met je, dat je er misschien wel uren over kan praten, of zoals ik uren over kan schrijven. En als je er al werkt hoop ik dat je net zoveel geniet als ik.
Sonja Boekhoff
Hulpboerin